Het is zover. De koffers zijn gepakt en staan er klaar voor.  Vandaag zijn we op tijd opgestaan, omdat er nog vanalles geregeld moest worden. Ik heb nog gewerkt en de backups laten draaien en ervoor gezorgd dat al het nodige op mijn laptop staat, mocht er toch nog iemand bellen, die dringende zaken heeft.

Bianca heeft ons huis gereedgemaakt voor de thuisblijvers. Omdat haar broer en zijn vrouw en hun kinderen bij ons logeren tijdens ons verblijf in het buitenland, moet natuurlijk het nodige geregeld worden. Daar is Bianca vandaag behoorlijk druk mee bezig geweest.

De afgelopen maanden zijn zo druk geweest, dat we blij waren, dat we onze kantoordeuren konden sluiten.

Rond 18.00 uur hebben we eerst nog samen wat gegeten en niet lang daarna afscheid genomen van onze kinderen, onze hond Mel en mijn zwager. Zijn vrouw en kinderen waren er nog niet, omdat die nog de avondvierdaagse liepen en hier konden we echt niet op wachten. J

Rond 19.00 uur hebben wij ons dorpje verlaten en zijn op weg gegaan naar Brussel. De rit ging zeer voorspoedig. Alleen het laatste stukje werd het zicht slechter. Jeetje, wat hebben ze hier slecht weer. Dit was wel te verwachten, want het was vandaag de hele dag best benauwd. Ach dan kunnen we vast wennen. Straks in Death Valley wordt het vast nog warmer.

Ons hotel The Crowne Plaza ziet er super uit.  Harry en Jaap, die hier volgende week ook logeren, zullen vast ook genieten.

We hebben eerst een lekker kopje koffie gezet en zijn ons gaan installeren achter onze laptops en zijn begonnen aan ons reisverslag.

Intussen heb ik de Disney-film Bedtime Stories opgezet. Ik had hem al op mijn laptop gezet, maar nu kon ik hem gewoon op de tv kijken.

Wat hebben we het toch goed: Filmpje kijken, laptopje op schoot en een drankje erbij.

Morgen hoeven we niet zo vroeg op, want Bianca heeft ons al ingecheckt.  Ons vliegtuig vertrekt rond 12.00 uur, dus willen we rond 10.00 uur op de vluchthaven zijn.

Ik ga nog even lekker in bad liggen.

Tot laterrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.

Vandaag is helaas ons avontuur hier voorbij.

De wekker ging al om 04.30 uur af. We waste ons snel, maakten de koffers gereed en belde op dat ze ze op konden halen. We keken nog even door de kamer en lieten dit op ons netvlies branden en namen afscheid van deze fantastische kamer met het geweldige uitzicht. We checkten ons uit en lieten voor het laatst onze auto brengen. Om 05.20 uur waren we al bij de Car Rental Center en het inleveren ging voorspoedig. Op de afrekening stond toch nog vermeld, dat het Sleutel Avontuur in den beginne ons 48 dollar heeft gekost. Hier had ik wel vrede mee. Ik had namelijk prijzen gehoord die rond de 200 dollar lagen.

Ongeveer tien minuten later waren we op McCarran Airport en je zult het niet geloven, binnen een half uur waren we door de incheckbalie en security heen. In 2006 heb ik toch heel iets anders meegemaakt en dat kan je rustig nalezen in dat reisverslag. Hierdoor maak ik me altijd best zenuwachtig voor deze laatste reisdag. Je wil je vlucht absoluut niet missen. Nu kon ik gerust ademhalen en konden we samen een bakkie koffie drinken bij Starbucks bij onze gate.

Ons vliegtuig vertrok iets eerder dan gepland en kwam dus mooi op tijd aan in Washington. We brachten onze tijd door met hazeslaapjes en de film Bride Wars. Ik had deze op de heenweg al gezien en tja je moet wat en vond het het niet erg om deze weer te zien.

Op Washington hadden we een tussenstop van 2 uur. Bij het boarden zien we ineens Rob en Annie (van het AA-forum) staan. Da’s nou toevallig. Zij hebben een geweldige tijd gehad in Washington. Het bezoeken van een stad kost best veel energie en is toch wel heel iets anders dan allerlei natuurparken bekijken. We stappen het vliegtuig in en zien elkaar later wel bij de Bagage Claim. Het vliegtuig vertrok mooi op tijd, maar eenmaal in het vliegtuig, taxiet de piloot deze naar een hold plaats. Het weer was hier bar slecht, waardoor we 1 uur later zouden vertrekken. Ondanks dat heeft de piloot de tijd toch in weten te halen, waardoor we toch nog 4 minuten eerder dan gepland zouden landen.

Bij de Bagage Claim kletsten we nog met Rob en Annie over ons favoriete onderwerp: Amerika!

2 van onze koffers kwamen al meteen aan, dus dachten we hier al snel weg te zijn. Helaas duurde het nog heel lang voordat de 3e kwam. Intussen hadden Rob en Annie hun koffers al ontvangen en hebben wij afscheid van hen genomen en elkaar een goede terugrit gewenst.

Een poosje later verscheen dan onze derde koffer. 10 minuten later arriveerde de pendelbus van het Crown Plaza,die ons in enkele minuten naar het hotel bracht. Daar aangekomen, waren we blij onze auto te zien staan. We haalden onze sleutels bij de balie en reden toen snel naar huis. Onderweg zagen we alleen maar files en gelukkig in de tegengestelde richting. Overal stond het vast (vanaf de Nederlandse grens tot aan Brussel).  Onderweg aten we nog een broodje (want het was alweer een tijdje geleden dat we gegeten hadden) en pakten we een heerlijke kop koffie. Hierna vervolgden we onze weg en niet veel later waren we thuis.

Onze hond begroette ons hartelijk. Wat was ze blij om ons te zien. Ik smste wat rond dat we thuis waren en Rogier (de broer van Bianca) kwam niet veel later om even wat bij te kletsen.

Hierna ging ik nog even wat liggen, want die man met de grote hamer bleef me maar volgen, ook al onderweg van Brussel naar huis zat ie achter me aan te rennen als een zotteke.

Zodra de kinderen thuis waren was ik al beneden en omhelsden we elkaar, wat waren we blij elkaar te zien.  Alle souverniertjes en kadootjes werden gegeven en iedereen was vrolijk.

Rond 18.00 uur kwamen Rogier en Nicole weer “thuis” en zij kregen ook genoeg kadootjes, omdat ze zo goed gezorgd hebben voor onze kinderen. We aten nog wat samen en daarna gingen Rogier, Nicole en hun kinderen weer naar hun huis. Hun auto’s waren volgeladen. Het leek wel een volksverhuizing. Wat heb je veel nodig als nog kleine kinderen hebt. Dit was ik even vergeten (voor ons alweer zo lang geleden).

Hierna zijn we voor onze laptops gaan hangen om eerst onze verslagen af te maken. Bianca had nog genoeg foto’s en tekst te verwerken. Ik hoefde alleen nog maar van de 2 laatste dagen het verslag te maken.

Bij deze wil ik iedereen hartelijk bedanken voor het volgen van dit reisverslag en natuurlijk voor alle hartelijke en lieve reacties. Dit heeft mij enorm aangespoord om het verslag up to date te houden en kon ik de dag vrolijk beginnen.

Bianca en ik hebben in totaal 1.724 mijl (= 2.758 km) rond gereden (1.434 mijl met de Ford Escape en 290 mijl met de Hummer H2) en hebben enorm genoten van alle leuke dingen die we gedaan en gezien hebben. Er waren genoeg juweeltjes van plaatsen die we bezocht hebben. De hotels waren fantastisch, we picknickten elke dag op geweldige spots en ‘s avonds hadden we een heerlijk restaurant uitgezocht. Alle bezochte National Parks en State Parks waren schitterend, tijdens de Hummerrit met Harry en Jaap hebben we veel gelachen, gegierd en gebruld en het diner bij Sensi was een hoogtepunt.

We hebben echt elke minuut zo goed mogelijk besteed. Tijd voor avontuur en tijd voor ontspanning. Een geweldige vakantie hebben we met z’n tweetjes gehad.

Nogmaals iedereen bedankt en maybe till next time!

Klik hier voor de foto’s.

Geplande route dag 9:  (geschrapt)

totaal gereden 4 mijl

Hi Folks,

Dank voor al jullie hartelijke reacties. Altijd leuk om zo de dag te beginnen. Ik denk dat we vandaag de Red Rock Canyon Loop gaan overslaan en rustig de dag gaan beginnen. Eerst nog lekker ontbijten en daarna naar de Premium Outlets. We willen nog het een en ander voor de thuisblijvers meenemen. We  zien wel wat de dag verder brengt. Vanavond hebben we in ieder geval rond 18.00 uur met Harry en Jaap afgesproken om  te gaan eten Bij Sensi in het Bellagio. Mmmmmmm.

Erika:  Je hebt gelijk, als je zo’n Hummer rijdt, wil je eigenlijk niet meer iets anders. Je zou zeggen dat het een stugge bak is, maar hij kan alles aan en de stoelen voelen aan als een gegoten jasje.

Mark: Dank voor al je sms-jes. Fijn om te lezen dat thuis alles goed gaat. Of course I know what they are selling at the Gas Station. FIREWORKS!!! Ik ben alleen niet naar binnen gegaan. Met je creditcard swipen vind ik hier superhandig. Dit zouden ze thuis ook veel meer in moeten voeren.  We spreken elkaar dinsdag wel weer. Misschien kunnen in het weekend wel samen bbq-en en gezellig bijkletsen over al onze avonturen hier in de Southwest. Hopelijk is het dan goed weer.

Robert Jan:  Het was vannacht toch behoorlijk laat, maar ik moest en zou de weblog bijgewerkt hebben en het stikte nog van typ- en taalfoutjes. Ik was waarschijnlijk even niet meer helder.

Sonja en Jan:  Wat hebben jullie gisteren al veel gedaan en wat schrijven jullie ook al een leuk verslag. Jammer dat jullie niet ook in Vegas gestart zijn, dan hadden we met z’n zessen naar Little Finland gereden en daarna samen Las Vegas onveilig gemaakt.

Sonja en David: Ik zag dat ons reisschema net niet met die van jullie aansloot en elkaar dus misgelopen zijn. Superbedankt voor alle aanwijzingen en cairns. Dit maakte de rit naar Little Finland very easy. Henriëtte, jij natuurlijk bedankt dat je de boodschap doorgemaild hebt. Supergeregeld!

Marjan:  hahaha, de kleur maakt toch niet uit. Zodra je de motor hoort brullen, is alles meteen goed!

Nou ik ga even onder de douche en daarna wat koffie halen.

See you all later,

love and kisses!

Oh ja, Karin,

We zitten op de 20e verdieping en dit is ons uitzicht:

We zijn vandaag de dag rustig begonnen. Bianca is vandaag toch maar begonnen om alvast 1 dag van haar blog bij de werken. De trouwe lezers begonnen haar blog wel te missen, ‘s ochtends bij hun eerste kop koffie. Intussen heb ik de koffers vast gerangschikt. De koelbox leeggemaakt en schoongemaakt. We laten deze achter en hopen dat we er iemand anders mee blij hebben kunnen maken (We wilden deze eigenlijk aan Harry en Jaap meegeven, zodat hun drankje voor onderweg koel kon blijven, maar zijn vergeten hen te vragen of ze de cooler nog wilden hebben).

Nadat Bianca klaar was met haar Blog, heb ik eerst haar verslag gelezen (want dit vind ik ook leuk) en heb ik weer genoten van alle mooie foto’s. Bianca maakt ook supermooie panorama-foto’s.

Vervolgens reden we naar de Las Vegas Outlet Center ten zuiden van Las Vegas. Omdat het nu alweer zo laat was, besloten we daar maar voor een snelle hap te gaan. Op advies van Jaap en Harry zouden we eigenlijk naar de ander outlet center gaan in Down Town, maar omdat we al precies wisten waar we e.e.a. in wilden slaan, gingen we toch maar naar het zuiden.

We hebben ons hier zo’n vier uur bezig kunnen houden.

The Nike Factory is blij met ons (ik had nog wat tennisoutfits en -schoenen nodig en Joshua wat gymkleding), Tommy Hilfiger had een goede dag. Converse had geen moeite dat we langskwamen. Calvin Klein vond het ook leuk dat we hen hadden verblijd met ons bezoek. Bij Time
Factory Watch Outlet vonden we nog horloges die we (lees ik) niet konden laten liggen voor die prijs.

Het was Memorial Weekend Sale. Met hoge kortingen die wel op konden lopen tot 75%.  Dus we hebben behoorlijk wat kunnen scoren voor zeer leuke prijzen. Alleen Nike gaf niet zoveel korting, maar ja die prijzen liggen al aardig laag t.o.v. hier in Nederland.

Omdat we voor Joshua nog een skateboard wilden kopen (hij heeft verder geen verlanglijstje en Michelle kan je blij maken met veel kleding), reden we nog naar Town Square. Misschien hadden ze hier nog een sportzaak of Kids Store. We reden hier wat rond maar konden maar niets vinden. We parkeerden onze auto en gingen hier wat rondlopen. Wat ziet het er hier mooi en leuk uit. We stapten diverse winkels binnen en bij Old Navy vraag ik of hier ergens een speelgoed- of sportzaak is. Nee, helaas niet.  Dus ik vertelde dat ik op zoek was naar een Skate Board. Nou we hadden geluk. Toevallig om de hoek zat een speciaalzaak, nl. Zumiez. Nou hoeven we gelukkig niet heel Las Vegas af te rijden. We zochten daar een mooi Board uit en lieten ons adviseren wat er allemaal op vastgeschroefd moest worden. We hebben hem toch maar daar in elkaar laten zetten, want ik heb hier thuis niet de juiste tools voor. Hierdoor wordt natuurlijk wel de kans kleiner dat deze board nog in onze koffer past. Dit zien we later wel. Intussen was de tijd alweer omgevlogen en was het alweer bijna 16.30 uur en we hadden om 18.00 uur afgesproken met Harry en Jaap. We reden in volle vaart terug naar het hotel. Bepakt en bezakt  liepen we het hotel in met onze aankopen. Op onze verdieping heb ik de Skate Board uitgeprobeerd en heb ik naar onze hotelkamer ge-skate.

Onze aanwinsten:

We fristte ons op en maakt ons klaar voor het etentje. Jaap sms-te nog waar we elkaar zouden ontmoeten en ik sms-te terug: Bij de bomen met de vele lampjes in de lobby van het hotel. Rond 18.00 uur zagen we elkaar weer.  Wat zagen we er allemaal op z’n Paasbest uit. Bij Bianca zien jullie de foto’s. Ik had even geen zin om een camera mee te sjouwen.

We pakten een taxi en reden naar het Bellagio. We liepen even naar de Botanical Gardens en lieten al deze mooie planten op ons inwerken.

Daarna liepen we naar Sensi. Omdat wij niet op de bruiloft van Harry en Jaap aanwezig konden zijn, wilden wij toch niet iets voor hen doen om dit te vieren en besloten wij hen dus uit te nodigen voor een etentje bij Sensi, één van hun favoriete restaurants.

Niets is minder waar. Wat hebben we hier heerlijk gegeten. Het menu zullen jullie vast wel vinden bij Bianca en volgens mij ook op de Blog van Harry en Jaap. Zij hebben er (op dringend verzoek )  foto’s van geschoten.

Na dit heerlijke eten, de heerlijke witte en rode wijn, de shared dessert tower, de zachte port en het lekker kopje koffie, liepen we naar de Bellagio Fonteinen. Dit mochten we nu echt niet meer missen. We hebben hier naar 2 verschillende uitvoeringen gekeken. We konden hier wel uren blijven staan. Toen ik Ocean 11 had gezien en die mannen op het einde van de film naar de fonteinen zag staren, dacht ik, hier wil ooit naar toe. En nu is dit al de vierde keer dat ik in LV ben en voor de 2e keer dat ik voor de fonteinen sta.  Voor Bianca is het de derde keer en zij stond hier nu voor de eerste keer. Wat hebben we genoten van deze shows. We liepen weer verder naar de taxi standplaats aan de overkant. Iedereen was nu best moe en wij moesten onze koffers verder nog inpakken.

Terugaangekomen bij ons hotel namen we nu voor het laatst afscheid van elkaar (in LV). We bedankten elkaar voor alle gezelligheid and gave ourselves a big grouphug en wensten Harry en Jaap veel geluk toe en nog heel veel plezier de komende week. Bianca gooide nog wat dollars in een slotmachine, maar was al gauw uitgespeeld.

Omdat ik nog wat fotootjes wou schieten van  wat hotels by Night, ging ik toch nog even de stad in en ging Bianca vast de koffers rangschikken. Terwijl ik foto’s maakte, kreeg ik een smsje of ik nog een koffer wou gaan zoeken, omdat de Skate Board niet in die van ons paste. Gelukkig vond ik nog een Walgreens en kocht daar de grootste koffer die zij hadden. Deze was net groot genoeg, want met wat propwerk paste hij er net in. Verder werd deze aangevuld met alle souveniers en kleding en schoenen die we vandaag gekocht hadden. Hierna gingen we maar gauw slapen, want over een paar uurtjes moesten we er al weer uit.

Vandaag helaas maar 1 foto.  Bianca heeft er genoeg gemaakt.

Klik hier voor de foto’s.

Totaal gereden met de Hummer H2: 290 mijl. Gewandeld: 1,8 mijl

Route dag 8:

Hahahaha,

Wat een leuke reacties, zo vroeg op de morgen. Jaap en Harry vonden het super dat ze in stijl opgehaald werden en het was meteen gezellig in de auto. Zodra we elkaar weer zien, is het meteen lachen, gieren, brullen.  Met mijn been is het trouwens gewoon okay.  Weer gewoon een blauwe plek rijker. Ik moest weer bewijzen dat mannen maar 1 ding tegelijk kunnen doen.  Ik wou alleen een lamp aan doen en dan ga je toch niet ook nog rondkijken waar je loopt.

We zijn blij dat we straks met de Hummer naar Little Finland gaan rijden. Zo kunnen we gezellig met z’n viertjes rondrijden en hoeven we niet bang te zijn, dat onze auto iets overkomt. Met een Hummer moet je toch in elk gebied rond kunnen rijden.

Wat hebben we het toch gezellig hier. We maken zoveel mee en doen precies waar we van houden. Heerlijk de natuur bekijken, genieten van de omgeving en op z’n tijd stoppen voor een picknick op mooie plaatsjes en ‘s avonds een goed en gezellig restaurant uitzoeken en niet te vergeten, slapen in geweldige kamers. Wat heeft Bianca deze toch goed uitgezocht (tegen leuke prijzen).

We gaan straks naar beneden om eerst koffie te drinken en te ontbijten met Harry en Jaap. De koelbox is al gereed voor ons volgend avontuur.

Tot laterrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.

Vandaag hebben we eerst samen met Harry en Jaap ontbeten bij het Terras Pointe Cafe. Het was meteen weer gezellig. We bestelden allemaal heerlijke ontbijtjes.  Iedereen koos zelf hoe zijn of haar eieren gekookt moest worden. Sunny Side Up or Scrambled. Na dit heerlijke ontbijtje, die Jaap en Harry voor hun Konto namen, gingen we gauw de Coolbox halen en de tassen met eten voor onderweg. We liepen naar Valet en na een tijdje hoorden we de Hummer al brullend aankomen.  Gauw de spullen er in and up we go. Tomtom werd ingesteld en rijen maar. De rit tot het het beginpunt van de de offroad zou best lang duren, maar door ons gezellige geklets, schoot de tijd enorm om.  Natuurlijk hebben we ook iets harder gereden, dan toegestaan is. Iedereen doet dat hier trouwens, so go with the flow.

Vanaf Devils Throat werd de mijl-teller op nul gezet en volgden we de aanwijzingen van SonjaV. Zij en David hebben hier een week voor ons naar Little Finland gereden. Sonja zou eigenlijk eerst naar de Praxis rijden om hout in te slaan voor paaltjes met aanwijzigingen, maar heeft dit opgelost door cairns te plaatsen waar je af moest slaan. Echt super geregeld (dikke kus), zo konden we echt niet verkeerd rijden.  Overigens heb ik de snelweg voor mijn rekening genomen en hebben Harry en Jaap de wash en dirtroads gereden. De grijnzen wilden maar niet verdwijnen van hun gezichten. Wat is het toch heerlijk rijden.

Eenmaal aangekomen bij de afzetting, stapten we uit, en liepen we het laatste stukje naar de Fins. We hadden verwacht dat dit nog een eindje was, maar dit viel reuze mee. Eenmaal bovenaan geklommen, draaiden onze camera’s overuren en wat hebben we hier samen veel foto’s geschoten. We zijn hier best een behoorlijk tijdje gebleven. Daarna liepen we weer terug naar onze auto en intussen was de temperatuur weer enorm gestegen. We waren blij dat we hier op tijd hebben rondgelopen en niet pal in de hete zon.

We reden weer de weg terug. Omdat Jaap nu de smaak goed te pakken had gekregen, besloten we om te kijken wat de Hummer allemaal aankon. Er werd gedrift en en gespind. Wat hebben we gelachen.  En omdat dit nog niet genoeg was, besloten we een steile weg uit te proberen. Niets is te moeilijk voor deze wagen. Boven op de berg werd de auto gedraaid en reed Jaap de Hummer weer zeer behoedzaam naar beneden.  Daarna werd natuurlijk niet de vlakke wegen teruggezocht, maar maakte Jaap het toch wel wat spannender.  Wat is dit lachen, gieren, brullen.

Omdat we niet de saaie Highway 15 terug wilden rijden, besloten we de weg langs Lake Mead te nemen. Onderweg werden nog wat foto’s gemaakt.

Terug aangekomen, ging Bianca naar onze kamer om zich alvast op te frissen voor de show le Rêve en gingen Harry en Jaap de papieren halen, zodat wij tegelijkertijd de Hummer weg konden brengen en hun auto konden halen.  Dit ging allemaal zeer voorspoedig. Omdat het best wel druk was in Las Vegas, besloot Jaap een andere weg te nemen naar ons hotel. Toch best handig dat Harry en Jaap Las Vegas op hun duimpje kennen.

Eenmaal terugaangekomen, namen we voor vandaag van elkaar afscheid. Wat hebben we het toch gezellig gehad. Morgenavond gaan we met hen uit eten, om hun huwelijkfeest te vieren. Dit wordt vast weer gezellig.

Terug aangekomen, dook ik de douche in, want het stof zat tot in mijn oren en volgens mijn zat er nog een kilo zand in mijn schoenen.  Toen ik uit de douche kwam, zag ik dat het al zo laat was, om nog wat te gaan eten.  We moesten al om 20.50 uur gereedstaan voor de show, dus besloten we maar om vanavond simpel te doen en een broodje te eten. Morgen halen we dit wel weer dubbel en dwars in.

We liepen op tijd naar de ingang van de show “Le Rêve”. Wauw, wat is dit een supergave show. Geweldig prachtig. We hebben hier enorm genoten, wat is deze show geweldig in elkaar gezet, vol met mooie mensen. Na deze show liepen we de casino in en het was weer beredruk.  We waren toch best wel moe geworden van deze lange dag, dus besloten we om maar terug te keren naar onze kamer.

Bianca had even geen puf meer om haar weblog aan te vullen (zeker nu ze nog een dag achter ligt). En omdat Bianca het altijd perfect in orde wil hebben (en dat best veel tijd kost), voordat ze de pagina vrijgeeft, heeft ze besloten om voor nu de weblog even te laten voor wat het is. Misschien zal ze deze morgenochtend aanvullen.

Ik wou toch nog even wat van me afschrijven, ook al zit ik te knikkebollen.

Zo, nu nog gauw wat fotootjes erbij en dan ga ik ook slapen.

Jeetje er zaten nog behoorlijk wat typfoutjes in. Ik heb ze maar gelijk verbeterd. (door de vermoeidheid, zag ik dit vast even niet meer) 

Klik hier voor de foto’s.

Totaal gereden: 205 mijl

route dag 7:

Vandaag stonden was we wat later op en was dus de wekker op 09.00 uur gezet. Ongeveer 08.00 uur werd ik al wakker en heb gelijk de website van Bianca gelezen en gekeken hoe haar foto’s gelukt waren. Wat zien die er ook weer schitterend uit. Daarna heb ik alle reacties weer gelezen en deze waren allen weer enorm hartelijk. Ik zette alvast wat koffie en ging me alvast wassen. Om 09.00 uur ging de wekker en Bianca werd wakker.  We dronken onze koffie op voor onze hotelkamer in de tuin en genoten van het uitzicht en van de twee spelende labradors aan de overkant van de weg. Wat is het toch heerlijk om in deze omgeving te zijn, we willen hier gewoon niet weg en bleven lang rondlummelen.  Rond 11.00 uur checkten we ons uit. We reden weer naar de Virgin Outpost om daar toch nog even wat souveniertjes te kopen. In Hurricane deden we alvast de boodschappen voor morgen, omdat we vroeg zouden vertrekken naar Little Finland en dan hebben we al alles in de koelbox zitten.

Daarna reden we door naar Valley of Fire SP. Onderweg stopten we nog  bij de Lost City Museum in Overton om daar wat cultuur op te snuiven.  Het was niet bijzonder groot, maar toch wel interessant genoeg.

We schoten hier wat foto’s en reden door naar Valley of Fire SP. Wij vinden dit een super park. Vooral de kleuren van de rotsen zijn hier prachtig. We wandelden eerst de Elephant Rock Trail vlakbij de ingang  van het park. Ik klauterde nog op wat op de rotsen om er dichterbij te komen.

Daarna reden we het park binnen en schoten we een hele boel foto’s van de prachtige vista points. Wat is het toch genieten geblazen om hier rond te rijden.

In dit park zijn er genoeg films gemaakt en er is nog een Movieset achtergelaten. Omdat we de tijd in de gaten moesten houden, omdat we de Hummer nog moesten halen om daarmee Harry en Jaap op te halen bij het vliegveld, konden we de 1,5 mijl trail niet helemaal meer lopen. Ik ging toch nog even de heuvel op, of ik nog een glimp van de movieset kon opvangen. Boven aan de heuvel, zag ik ver beneden nog wat resten van deze set. Op de terugweg zag ik nog een prachtige hagedis, die zich gewillig liet fotograferen.

Hierna reden we de weg terug en meteen daarna het park uit. Vlak voordat we weer de Hwy 15 opgingen, tankten we nog wat bij omdat bij nog 50 mijl te rijden het rode lampje aanging. De weg naar Las Vegas was wel minder dan 50 mijl, maar ik tankte toch maar wat bij. Je weet maar nooit wat voor verrassingen je onderweg zou tegenkomen. (6,37 gallons/15,15 usd)

Bij afslag 58 sloegen we al af, zodat we langs de Nellis Air Force Base en de Speedway konden rijden. Er stonden helaas niet zoveel vliegtuigen. Daarna volgden we de Las Vegas Blvd, zodat we over de Strip naar ons hotel  het Wynn konden rijden.  We gaven onze auto af bij Valet Parking en checkten in. We krijgen een hoekkamer met uitzicht op de strip. Wauw, wat een prachtige en luxe kamer, het uitzicht is werkelijk prachtig.  We konden hier niet lang van genieten, want we moesten de Hummer nog halen.  We pakten een taxi en die omzeilde alle files om ons zo snel mogelijk bij Hertz te brengen.  Dit schoot lekker op. Helaas moesten wij bij Hertz heel lang wachten, voordat de Hummer gereed stond. Intussen had Jaap al ge-smst dat ze gearriveerd waren en later dat ze op ons zaten te wachten.  Niet veel later kregen we de Hummer. Het is een mooie oranje geworden.  Ik ging erin zitten en hij voelde als gegoten. Wat is dit een supercar.  Met een brede grijns reed ik de garage uit. Bianca had thuis in Tyre al de weg naar Pick up-parking uitgewerkt, dus de weg naar het vliegveld was gauw gevonden.  Bovenaangekomen zagen we Harry en Jaap al staan en natuurlijk kwam ik luid toeterend op hen af.  We kusten en omhelsden en feliciteerden hen en wensten hen hartelijk welkom in Las Vegas. Ze waren blij dat ze weer “thuis “ waren. Zo voelt het hier wel. We reden naar de Strip, want je moet tenslotte ook via de Strip bij het Wynn binnenrijden en niet via de achterwegen.  We zetten Harry en Jaap af bij het hotel en reden door naar Down Town, want we wilden nog naar Fremont Street. Bij het Plaza Hotel zetten we de Hummer bij Valet af en zij lieten hem natuurlijk voor de ingang staan, omdat dit een blikvanger is en we liepen de Fremont Street in. We keken nog even naar ‘s werelds grootste beeldscherm en lopen daarna weer door. We aten hier bij Mickie Finnz, omdat ik hier in 2006 gegeten heb en hier nog een keertje wilde eten. Bianca koos voor de Fish & Chips en ik koos voor de Bucket Burger. De porties waren natuurlijk weer veel te groot. Hierna liepen we weer terug richting Plaza Hotel.

De dag is vandaag omgevlogen. Later zal ik wat extra foto’s toevoegen, maar voorlopig moeten jullie het hiermee doen. Het is nu namelijk al laat en morgen moeten we vroeg op, want in Vegas geldt: Too much to do, too less time.

EDIT: Intussen heb ik toch nog wat fotootjes toegevoegd.

Klik hier voor de foto’s.

Totaal gereden: 161 mijl

route dag 6:

Vandaag was weer een bijzondere dag. Ik zit nu lekker achterover met 1 been omhoog in het ijs.  Ik wilde even  de verlichting hier aan doen en was zo gefixeerd op het lichtknopje, dat ik de salontafel over het hoofd zag. Grrrrrrr. Ze moeten deze ook niet in dezelfde kleur maken als het kleed.  Dus met volle geweld liep ik hier op af en mijn scheenbeen werd ook al meteen blauw en dik. Ik moest de pijnscheut even wegademen, voordat ik toch maar het licht aan ging doen.Zo genoeg gezeurd, nu nog alleen maar leuke dingen. J

Vanmorgen was het dan zover.  We gingen weer proberen  de Toadstool Hoodoo te vinden. Ondanks dat het ontbijt bij ons hotel inbegrepen was, hebben we deze toch maar overgeslagen. Met volle magen een wandeling beginnen, zagen wij niet zitten. We namen wel wat koffie mee. Eerst nog even wat ijs halen voor de coolbox en de auto aftanken  (7,26 gallon/17,13 usd).

We hoefden niet zover te rijden tot de trailhead en kwamen daar ongeveer 3 kwartier later aan. Ik smeerde wat broodjes, deed genoeg water in de rugzak en we konden er voor gaan.  We bleven nu het voetpad volgen en besloten dus niet de bedding in te gaan.  Nu zagen we ook waar het de vorige keer misging. Waarschijnlijk wist men dat wij eraan kwamen, want precies waar wij toen besloten de rivierbedding te blijven volgen, stond nu een paaltje met een pijl welk pad we moesten nemen. J Na wat bochtjes, zagen we de Toadstool Hoodoo verschijnen.  Natuurlijk waren wij zeer verrukt. We klommen hier omhoog en stonden nu voor de Hoodoo. Jipieeeee  het is ons gelukt! We schoten hier heel wat foto’s. Jammer genoeg was het vandaag zwaar bewolkt, dus komen de plaatjes niet helemaal tot zijn recht. We wandelden hier rustig rond, aten hier onze gesmeerde broodjes, en maakten veel foto’s van alle hoodoos. We liepen hierna nog langs de rim richting het westen. Hier waren nog meer hoodoos, maar dan wit met donkere kap.  Weer jammer, dat ’t bewolkt is. We hebben hier best een tijdje rondgelopen, voordat we weer teruggingen naar onze auto. 

We wilden eigenlijk nog verder richting Page rijden, voor nog meer Hoodoos, maar vonden het voor nu toch even genoeg, dus besloten we terug te rijden richting Kanab en sloegen linksaf de Rock Valley Road op, weer een lekkere dirtroad. Deze was wel beter platgereden, omdat deze trail bij meerdere favoriet is.  We hebben hier de Wire Pass Trail gelopen tot  Buckskin Gulch.  Je loopt ongeveer 2 km door een rivierbedding en daarna komen de 3 slotcanyons. Deze bevat genoeg obstakels die je ervan kunnen weerhouden om verder te gaan. We laten ons hierdoor niet afschrikken.  Wat een prachtige slotcanyons. Uiteraard worden hier weer teveel foto’s geschoten,  dus dat wordt selecteren.  We liepen tot de kruising naar buckskin en ik vond het nu wel even genoeg. Bianca wilde eigenlijk verder gaan, maar wist ook dat het  ook een behoorlijk eind terug was en dat deze weg alleen maar stijgende was. Terug in de slotcanyon zei Bianca ineens, dat er wel ’s slangen van bovenaf naar beneden kunnen donderen. Ineens liep ik minder lekker. Raar hè.  De snakepit van Indiana Jones verscheen op mijn netvlies. Brrrrr gewoon maar doorlopen. Na wat klauterwerk over de obstakels, waren we toch best snel uit de slotcanyons.  Het stuk (ongev. 2 km) daarna tot aan de auto viel toch best tegen. We waren dan ook best blij toen we na een bocht weer geparkeerde auto’s zagen. Even in de Airco bijkomen en dan weer terug over de Rollercoaster Road.

We reden weer op de hoofdweg richting Kanab en sloegen af bij de Paria Movieset. De originele set was al eens weggespoeld en de  reconstructie is helaas in 2006 door vandalen afgebrand, maar de weg hiernaartoe liep door prachtige badlands.  Het laatste stukje was weer de billen bij elkaar knijpen, want het was hier best steil en absoluut niet geasfalteerd. Bij de set aangekomen, zag je alleen nog maar de stempels van de gebouwen staan. Jammer, wat lopen er toch respectloze mensen rond, die zonodig iets in de brand moeten steken. We reden weer terug en natuurlijk was het weer even zweten, want nu moest ik die steile weg omhoog rijden, maar de Ford deed goed zijn werk.

Toen we terugwaren bij de hoofdweg, besloten we weer door Zion heen te rijden richting ons hotel  The Desert Pearl Inn in Springdale. We wilden eigenlijk  de Smithsonian Butte Backway rijden, maar vonden dat we nu even genoeg dirtroads hadden gereden. De weg door Zion blijven we prachtig vinden. We hadden onze camera’s weggelegd en genoten gewoon van de omgeving. Bij ons hotel aangekomen, checkten we ons in en zag ik dat we kamer 311 kregen, ik zei meteen: “hé, dat is de kamer die we vorig jaar ook hadden.  Uiteraard werd hier door de receptie grapjes over gemaakt, “We knew you were coming.” Hahaha, wat een toeval. De kamer ziet er nu nog mooier uit. Ze hebben de keuken gemoderniseerd en de grote beeldbuis vervangen voor een plasma.

De koffers werden naar binnen gedragen, de laptops gingen aan en we lazen eerst beiden alle reacties.  Wat is dit elke keer weer hartstikke leuk om ze te lezen. Dit spoort ons elke keer aan om de blog zo compleet mogelijk te maken. Ik liet heel even de weblog voor wat het is en trok mijn zwembroek aan en nam een duik in het zwembad. Bianca ging terug naar de kamer om alvast aan haar verslag te werken. Ik zwom een paar baantjes en ging daarna rustig aan de kant genieten van de prachtige omgeving. Ik droogde me af en liep weer terug naar onze kamer.  We hadden beiden honger gekregen en besloten naar Oscar’s Cafe te gaan. Hier hebben we vorig jaar ook lekker gegeten. Bianca ging voor de Steak en ik nam een Murder Burger. Mmmm.  Onze magen gaven aan dat er nog ruimte was, maar niet veel meer, dus deelden we nog een warme Carrot Cake. Nu vonden onze magen het wel genoeg. Hierna gingen we nog wat rondwandelen in dit prachtige plaatsje.  Omdat de winkels begonnen te sluiten, liepen we weer terug naar onze auto. Tegenover ons hotel  brandde in een winkel nog wat licht, en gingen we daar nog even binnenkijken. Hier lagen 2 labradors voor de deur (een witte en een bruine) We moesten ineens aan Mel denken.  De bruine was echt een lieverd. Hij had een knuffelbeer, waar hij mee speelde en drukte die constant tegen ons aan.  Ik durfde deze alleen niet in deze volle winkel naar buiten te gooien. Hij zou maar wat omgooien. We kochten hier nog een leuk t-shirt en liepen weer terug naar ons hotel om aan onze weblogs te werken. Omdat we hier maar 1 netwerkaansluiting hebben, moeten we om de beurt internetverbinding maken.

Het was weer een leuke dag, vol verscheidenheid.

Klik hier voor de foto’s.

totaal gereden: 142 mijl

route dag 5:

Vandaag was ik mooi op tijd wakker. De wekker had ik op 08.00 uur gezet, en ik werd drie minuten van te voren wakker. Het ritme begint er weer in te komen. Nadat we ons weer gewassen en gestreken hadden, laadden we de auto weer in, omdat we vanavond in Kanab zouden gaan overnachten. We haalden nog wat vers brood bij Albertson’s. Deze smaakten veel beter dan die van de Target. Dit brood smaakt meer naar het brood zoals wij het hier (in Nederland) kennen. De auto ging nog even door de wasstraat (altijd lachen, zet de auto wel in z’n neutraal anders gaat het behoorlijk schokkerig in de parkeerstand, ik weet dit uit ervaring ) en werd afgetankt (12,16 gallons/28,69 usd).

Ons eerste doel van vandaag was Sand Hollow SP. Omdat Tomtom wist dat wij van Back Roads houden, stuurde hij ons weer  een geweldig zandpad in. Deze weg liep dwars over een droge rivierbedding en vervolgens weer steil omhoog. Het gas moest erop blijven, want het was hier mul zand.  Bovenaan gekomen, stopten we even voor een fotoshoot, want dit gekkenwerk moest toch even vastgelegd worden. Hierboven stond een Amerikaan naast zijn crossmotor van het uitzicht te genieten. Hij vroeg ons, hoe wij in hemelsnaam bedacht hadden om deze weg te gebruiken. Er was immers een geasfalteerde doorgaande weg richting Sand Hollow SP. Ik zei dat ik mijn navigatie volgde en dit absoluut niet erg vond. We kletsten wat over waar we zoal geweest zijn en wat nog op de planning stond. Natuurlijk vroeg hij  waar we vandaan kwamen en zodra je over The Netherlands praat, zegt men altijd: “Yes I know the Netherlands, I’ve been in Germany.” Waarom wordt dit altijd in één adem genoemd?  Gisteren zei nog iemand tegen me dat zijn grootouders  vlakbij ons vandaan kwamen. Ze kwamen namelijk uit Noorwegen. !!!?????? Tsjonge jonge.

Nou, we schudden de man de hand en wensten elkaar nog veel plezier deze reis. Tomtom stuurde me ineens verticaal de berg op, dus ik besloot hem maar te negeren, en volgde mijn eigen zandpad. We dachten even dat het ons niet ging lukken om bij Sand Hollow aan te komen, maar met een kleine omweg, die tenslotte op een nieuwe geasfalteerde weg uitkwam, hebben we het toch gevonden. Gelukkig maar, want het ziet er hier prachtig uit. We betaalden de fee (10 usd) en reden het terrein op. De kleuren van het water en de rode gesteenten, geven een mooi effect. Onze camera’s mochten hun werk weer doen. We smeerden hier nog onze Bagels met smeerkaas. Wat was dat even smullen en na 1 zo’n Bagel zit je gelijk barstensvol.

Vervolgens reden we richting het plaatsje Virgin. We stopten nog even bij de Virgin Trading Post en kochten daar wat souveniertjes voor de thuisblijvers. We kochten ook nog wat Carrots voor de dieren die buiten stonden. De winkeljuffrouw vond het grappig dat wij wisten waar deze voor dienden en vroeg natuurlijk waar wij vandaan kwamen. Ze zei: “Oh, you’re a long way from home” en ik zei: “No, now we’re home, well it feels like home”.  We hebben weer een leuk gesprek, rekenden af en gingen buiten nog in de petting zoo de dieren eten geven. Vooral de ezel is onze favoriet. Die Lama’s vind ik maar eng. Die schijnen je altijd onder te willen spugen.  Ik heb de wortels maar naar ze toegegooid, i.p.v. ze uit mijn hand te laten eten. J

We vervolgden onze weg en niet veel verderop, sloegen we weer een backroad (The Kolob Terrace Road) in. We reden door tot Lava Point.  We schoten hier wat foto’s en aten onze lunch aan een picknicktafel.

We reden weer dezelfde weg terug, want we wilden Hoodoo City gaan opsporen.  We moesten klauteren over Slick Rock en hoe dichter je bij kwam, hoe moeilijk het je gemaakt werd om bij een prachtige hoodoo te komen.  Tot we niet meer verder konden, en het te gevaarlijk werd, hebben we de hoodoos toch nog mooi op de foto kunnen zetten, en zijn we terug naar de auto gelopen, geklauterd en gekropen. 

We reden verder terug naar de UT9, stapvoets door Springdale en alvast een blik werpen op The Desert Pearl Inn, waar we morgen zullen overnachten en reden de prachtige weg door Zion. Bij vrijwel de tweede bocht na het Visitor Centre parkeerden we de auto en deden we de Pine Creek Waterfall Trail. We hoorden hier bijna geen stromend water, dus dat beloofde weinig goeds. We zijn helemaal tot het einde gelopen en troffen hier enkele pools aan. En dus helaas geen waterfall.  Ondanks dat, hebben we toch genoten van de prachtige omgeving.

We vervolgende de prachtige UT9 en stopten af en toe om mooie plaatjes te maken van dit prachtige park.

Na het park, stopten we nog even bij de Buffalo Ranch, om deze Bizons op de gevoelige plaat vast te leggen. Wat zijn dit toch enorme beesten.

Daarna reden we door naar Kanab.  We checkten ons in, en friste ons op, want al het gehapte stof moest toch even afgespoeld worden. Bianca keek nog even op het internet, welk restaurant hier aanbevolen werd en dat was The Rocking V Cafe. Niets was minder waar. Wat hebben we hier lekker gegeten. Bianca zal vast nog wel wat fotootjes plaatsen op haar Weblog.

Dit was ons menu:

Vooraf salade met Blue Cheese Saus.

Bianca: 

Rocking V Shrimp 
Four jumbo shrimp sauteed with pine nuts and peas in a light garlic white wine Parmesan cream and served over linguini. If we served them under linguini, we’d have to answer too many questions.

Creme Brulee
Oooooooooooooo! YUM! The perfect recipe, graciously given to us by French chef Georges LaForge. Fresh cream, eggs, sugar and pure vanilla swirled together, then baked and cooled. Before serving, we sprinkle with sugar and torch for that golden crust. Delicieux!

Moi:

Asian Stir Fry
A blend of vegetables sautï¿©ed with a garlic-ginger hoisin over coconut jasmine rice. Topped with grilled miso-marinated tofu.

Chocolate Silk Pie

A Chocolate Suprise banned by the Chocoholic. Bottom Crunchy, and topped with freshly whipped cream.

Vervolgens zijn we teruggelopen naar onze auto en teruggereden naar ons hotel met onze geweldige Club Room. We maakten ons verslag en vielen daarna gauw in slaap. Dit was weer een superdag!

Klik hier voor de foto’s.

Geplande route dag 4: Cedar Breaks is geschrapt en daarvoor in de plaats is een backroad gekomen, totaal gereden: 169 mijl

Grrrrrrrr nu had ik de wekker wat later gezet, werd ik om 06.00 uur wakker gebeld door een onbekend nummer. In de regel heb ik al een hekel als iemand met een onbekend nummer belt, en je zult begrijpen nu helemaal.  Ik heb me nog een paar keer omgedraaid, maar ben er toch maar uit gegaan.  Ik wou nog wat schrijven op de Weblog van Harry en Jaap. Vandaag zijn zij getrouwd en hebben dit gevierd met hun familie en hun “beste” vrienden (hun andere familie J). Helaas konden wij er niet bij zijn, maar dit feestvieren gaan wij straks dunnetje overdoen in Las Vegas.

HARRY EN JAAP,

VAN HARTE GEFELICITEERD!

Vervolgens ben ik onze reisverslagen gaan lezen. Ook ik geniet er van. Wat hebben we toch al veel gedaan.  Daarna ben ik alle reacties gaan lezen.  Wat zijn jullie allemaal toch lief. Dit soort reacties spoort ons aan om het verslag zo compleet mogelijk te maken. Het is best grappig om te lezen dat onze verslagen toch niet helemaal hetzelfde zijn, ondanks dat we samen alles meemaken, ervaren we het soms anders.  Ik zag ineens dat de tijd omgevlogen is, en dat het al 08.15 uur was, dus maakte ik Bianca wakker. Vandaag had Bianca weer een leuk reisplan in elkaar geknutseld. Omdat de weg naar Cedar Breaks nog afgesloten was, moesten we dit park overslaan, en overgaan op plan B, een mooie Backroad.  De tanden werden gepoetst, de koppen nat gemaakt, en waar nodig geschrobt, de haren gekamd, de koelbox gereedgemaakt en we waren klaar voor vertrek. Nog even langs de Target voor wat Brood, Sandwiches, water en Ice Cubes. We kochten nog wat leuke T-shirts en we konden weer vertrekken.

Het reisplan in Tomtom  werd weer geladen, de weg naar Cedar Breaks eruit geknikkerd en gaan met die banaan.

Eerst reden we naar de Ghost Town Silver Reef, we schoten wat foto’s van de begraafplaatsen en de mijnschacht. Vervolgens zochten we de Wells Fargo Bank. Omdat dit plaatsje al zo lang geleden uitgestorven is, maar de wegen nog op de kaart staan, denkt Tomtom dat ze ook echt berijdbaar zijn. Nou hier was het echt even de billen bij elkaar knijpen.  Mijn diploma offroad rijden heb ik hier wel gehaald. De route die Tomtom voor mij uitgestippeld had, was geen weg, maar een versmalling vol struiken en enorme keien.  De auto schreeuwde het uit en moest werken als een tierelier. Keren kon hier niet, je moest gewoon maar doorrijden en hopen dat dit geweld een keer ophield. Gewoon blijven rijden en vooral niet remmen.  Boven aangekomen, werd dan toch eindelijk een stukje weg zichtbaar en stonden we voor de bank en hier lag de geasfalteerde weg. De weg uit dit zgn. dorp heb ik maar via de geasfalteerde weg vervolgd, ondanks dat Tomtom me terug het struikgewas in wilde sturen.

Ons volgend doel was Red Cliffs Recreation Area. We parkeerde onze auto, namen genoeg water mee en begonnen aan onze wandeling. Helaas stond de rivier droog,  dus we verwachtten dan ook geen watervalletjes te zien.  De heenweg duurt vanwege het onbekende altijd lang,  dus we wisten niet zeker of we wel de goede trail hadden.  Zeker omdat we ineens stuitte op een diepe poel, waar je niet langs kon kruipen, zonder natte kleren te krijgen.  Dus besloot ik hier links omhoog te klimmen om te kijken of er nog een andere weg was, om verder te komen, want we waren nog lang niet bij het einde. Boven aangekomen, zag ik diverse paden lopen, dus riep ik naar beneden dat Bianca op een andere plaats naar boven moest komen. Zo konden we toch nog verder komen.  Een stuk verder komen we dan toch bij het einde van de trail. Hier kon je mooie plaatjes schieten van de poeltjes. Jammer dat hier geen stromend water was.  We aten hier nog ons ontbijt (Turkey Sandwiches) op, die we vanmorgen bij de Target hadden gehaald.

Het volgende wat op de planning stond, was Kolob Canyon, een klein National Park. We maakten hier enkele stops, zodat onze camera’s weer hen werk konden doen. We besloten om hier maar geen trail te lopen, omdat onze trail van vanmorgen al genoeg tijd in beslag had genomen. Bovendien hadden we een goede indruk van het park gekregen en de meeste trails waren toch behoorlijk lang.

We reden weer de 15 op langs onze thuisplaats St George en reden door voor weer een backroad. Dit was weer een lange slecht berijdbare dirtroad vol met opstaande en soms scherpe stenen. Dus het was opletten geblazen.  We reden steeds dieper het land in.  Tomtom kende hier ook niet goed de weg, want hij stuurde mij even het bos (eh  lees, de afgrond) in. Ik vertrouw niet altijd op Tomtom, dus besloot eerst uit te stappen om te kijken waar ik naar toe gestuurd werd. Hier was echt helemaal geen weg, dus besloot ik te draaien en een andere weg te nemen. Ik zag dat Tomtom me daar later ook weer naartoe stuurde. Het was een lange maar schitterde weg vol met prachtige Joshua Trees. Toen we weer op de openbare weg kwamen, zou ons volgende doel zijn: de Joshua Tree  Scenic Backway, maar omdat ik even genoeg had van de dirtroads, besloten we de doorgaande weg maar te blijven volgen naar ons volgende doel:  Het meer bij Gunlock SP. Hier schoten we nog wat plaatjes. Ze zijn toch aardig gelukt, ondanks dat de zon helemaal verkeerd stond.

Hierna reden we weer terug naar St. George. Omdat we toch door het centrum moesten rijden, stopten we nog bij  de St George Temple.  Omdat ik buiten de poort geen goede foto’s kon schieten vanwege het zonlicht, besloot ik het terrein op te lopen. En ja hoor, ik werd gelijk verwelkomd door een aardig Chinees meisje. Ze vroeg waar ik vandaan kwam en waarom ik naar deze Temple ben gekomen. Ze begon gelijk uit te leggen, waar deze Tempel voor stond, wie deze beweging was en wat hun boodschap inhield. Ze vroeg naar mijn geloof. Ik vertelde dat ik Katholiek ben. En hier scoorde ik punten mee. Ze vroeg ook of ik elke zondag naar de kerk ging. Ik vertelde haar dat ik dat vroeger als kind elke week deed, maar dit al lang niet meer deed. Ze vroeg natuurlijk waarom niet. Ik vertelde haar dat ik wel geloof dat er iets is na dit leven, maar dat ik geen vertrouwen meer heb in God zijn personeel. Hier had ze best vrede mee. Ik kreeg nog een hoop foldertjes mee en mocht ik nog met vragen ziten over het leven, dan was zij bereid om persoonlijk bij me langs te komen om hierover te bomen.  Intussen vroeg Bianca zich af waar ik al die tijd bleef. Ik vertelde haar dat ik nog net niet bij de Mormonen aangesloten ben.

Bij het hotel aangekomen, fristen we ons snel op, deden een wasje, en gingen daarna bij Olive Garden eten. Bianca had deze keten hoog in haar verlanglijstje staan. En ja hoor, wat hebben we hier gesmuld.  Ik wilde eigenlijk nog naar de Outlets  rijden, maar was hier te moe voor. De outlets bewaren we maar voor Vegas.

Vandaag hebben we weer veel uit de dag kunnen halen.  Het zal me benieuwen of ons dit morgen weer gaat lukken.

Klik hier voor de foto’s.

Route dag 3: Totaal gereden 214 mijl

Vandaag was ik al vroeg wakker, maar ben toch tot ongeveer 05.30 uur blijven liggen en ben toen naar buiten gegaan om wat fotootjes te schieten bij zonsopkomst. Rond 06.00 uur heb ik Bianca wakker gemaakt. We wilden vandaag wat vroeger weg, omdat we weer een druk programma hadden en rond 06.30 uur begonnen we aan onze volgende rit.

Eerst reden we naar de Blackbox (die eigenlijk wit is). Men denkt dat dit de brievenbus is voor Area 51, maar in werkelijkheid is deze van een ranchhouder verder op. Daarna stoppen we nog even bij de weg naar de ingang van Area 51 en smeren daar even een broodje, want onze magen begonnen te knorren. 

Vervolgens stopten we nog even in Caliente voor een foto-shoot. We hadden geluk want er kwam net een trein voorbij. Jeetje wat kan die een lawaai maken met zijn hoorns.

De volgende stop was Cathedral Gorge SP. Erg groot is het hier niet, maar we hebben ons hier toch zo’n anderhalf uur kunnen vermaken. Wat kan je hier toch mooie plaatjes schieten.

We zagen dat er ook Canyon Caves waren en besloten deze op te zoeken en er in te lopen. Natuurlijk niet te diep erin, want ik had al wat grote voetstappen van beesten gezien, en er lag genoeg ontlasting van deze beesten hier in die caves, dus wie weet zitten ze hier ergens en je wil ze natuurlijk niet in het nauw wakker gaan maken.

Vervolgens reden we naar Miller Point. Je kon hier natuurlijk ook helemaal naar toe lopen,  maar gezien de tijd, vonden we het toch handiger om met de auto er naar toe te rijden.

Hier kon je lezen hoe dit SP ontstaan is. Ooit heeft dit gebied onder water gestaan en bestond de bodem uit modder. Door de tijd heen is het water verdwenen en is de modder gebleven. Na de winter komt het water weer door deze dal en deze maakt dan deze prachtige sculpturen. Wat kan de natuur toch mooie dingen maken.

Na dit prachtige SP stopten we nog even bij een Shell om onze auto af te tanken (9,35 gallon/22,80 USD).

Onderweg maakten we een stop bij Mountain Meadow Massacre Site en schoten we wat foto’s van het monument. Op 11 september 1857 zijn hier emigranten afgeslacht door Indianen en Mormoonse Milities.

Vervolgens reden we naar Snow Canyon SP. Wat kleuren de rotsen hier weer mooi. Wij houden van deze rode gesteente en het groen er omheen. Het doet ons denken aan Sedona, AZ (ook een prachtige omgeving)

Hierna reden we door naar ons hotel  Courtyard by Marriot in St George.  Nu hadden we eindelijk weer Wifi en telefoonverbinding, dus ik stuurde gelijk maar een SMS-je naar het thuisfront, dat hier alles okay was. We hebben hier supersnelle internet verbinding, waardoor straks het foto-album van Bianca lekker snel ge-upload kan worden. De verslagen die gereed stonden werden op het net gegooid, de fotootjes werden erbij geplakt en daarna friste we ons op en gingen wat eten bij Applebee’s.  We namen een Appetizer  Sampler. (Jeee, wat een grote schaal, daar kon een weeshuis van eten) en Bianca had de Chrispy Orange Chicken Bowl en ik koos voor de Fire Pit Bacon Burger. Natuurlijk kregen we niet alles op. Er werd nog gevraagd of we een doggybag wilden, maar we besloten om dit maar niet te doen, want anders zouden we het later toch weg moeten gooien. We zitten echt mutjevol.

Hierna zijn we teruggereden naar ons hotel, om het verslag van vandaag uit te werken. Wat hebben we vandaag toch weer veel gedaan.

Klik hier voor de foto’s.

Route dag 2: gereden 288 mijl

Vandaag was een dag met een goud randje. De wekker hadden we op 06.30 uur gezet, maar ik werd er net voor wakker. Na me gewassen te hebben, heb ik eerst het onderhoudsboekje van de auto doorgelezen. Je kan maar beter voorbereid zijn, mocht er een band gewisseld moeten worden, want de weg naar Titus Canyon bevat bumpy en rough roads. Bianca had intussen de koffers al buiten gezet, zodat ik ze gelijk in de auto kon doen. Rond 07.00 uur reden we nog even naar de General Store aan de overkant voor de laatste boodschapjes en reden eerst naar een spookstadje. Onderweg moesten we onze tweede slang van deze vakantie ontwijken.  Ze glibberen ineens over de weg en ze zijn nog rap ook.  Bij het spookstadje waarschuwde een Ranger ons voor de Rattle Snakes. Ze waren op dit moment behoorlijk actief en agressief. Vind je het gek als het zo heet is. Dan zou ik ook wel een beetje kribbig kunnen zijn en vooral als ze je dan over je staart rijden.

Na dit spookstadje hebben we de afslag naar Titus Canyon genomen.  Meteen ga je een Dirtroad op. Deze heeft in het begin toch behoorlijk wat slechte stukken. De gehele weg moet je trouwens toch wel  opletten, want je kon toch nog verrast worden door vervelende gaten. Verder is de rit me behoorlijk meegevallen.  Het scheelt uiteraard, dat het eenrichtingsverkeer is en je niet dus op hachelijke punten een tegenligger voorbij moet laten passeren.

Het was al om al een prachtige rit vol diversiteiten.  Een lange dirtroad vol gravel , daarna switchbacks naar beneden, vervolgens weer omhoog  op rood zand, daarna alleen nog maar grijs grint door heel de Canyon, met af en toe leuke versmallingen.  We hebben van deze rit absoluut genoten.

In dit filmpje krijg je een beetje het idee in welke mooie omgeving we ons mochten begeven.

Aan het einde van de canyon ben ik nog even rechts naar boven gelopen omdat daar een waterval zou zijn, maar zag al gauw dat het toch nog een stukje lopen was, dus hier zag ik toch maar even van af. Toen ik terugliep zag ik nog een kleine Arch. Die moest natuurlijk ook op de foto. Toen we weer op de doorgaande weg reden, zag ik in de verte de waterval glinsteren in de zon, en deze was ver genoeg van het begin van de trail.

Hierna hebben we nog de Ubehebe Crater bezocht. Je rijdt hier helemaal naar toe. Dit scheelt wat klimwerk. 

De volgend stop was Scotty’s Castle.  Hier hebben we buiten wat foto’s geschoten en hebben daarna wat souveniertjes en koffie gehaald.  Op de picknickplaats hebben we wat broodjes gegeten. Ik zag van tevoren dat er een bord stond met daarop vermeld “don’t feed coyotes” en ik dacht: “Ja, dat zal wel” .  En ineens stond een coyote uit het niets  achter me. Ik ben maar stil blijven zitten, want weet ik veel hoe zo’n beest reageert.  Hij liep gelukkig rustig door. Nadat we de spullen weer ingepakt hadden, liep hij bij onze picknicktafel te snuffelen.

In Goldfield tankte ik de auto nog af (27,16 usd/9,56 gallon) en schoten we hier nog wat foto’s van de leegstaande gebouwen.

Net buiten het dorp zagen we nog een paar zeer grappige auto’s. Deze moesten natuurlijk ook op de foto.

Hierna begon de lange rit naar Rachel.  Deze rit was toch best leuk. We dachten dat deze lang een saai was, maar ik vond het alles behalve. Ik vind het ook helemaal niet erg om lange stukken te moeten touren.

In Ranchel aangekomen, moest ik toch wel even een enorme grijns zetten.  Wat grappig om hier nu in het echt bij Little Ale’inn te zijn. Ik heb dit plaatsje al zo vaak op televisie en op het internet gezien, maar nu stonden we er zelf. Wij waren vandaag de enige gasten. Dus we hoefden onze badkamer niet te delen. Het zou je maar gebeuren als je ‘s nachts met je slaperige kop naar de wc gaat en er zit al een alien op. Dat wil je niet meemaken. J 

We kregen de sleutel nadat nog snel even geïnspecteerd werd of de kamer wel al in orde was.

De kamer viel ons reuze mee.  Er was wel geen kabel of schottelevisie, dus mochten we wat videobanden uitzoeken. Ik heb er maar 1 van de X Files meegenomen, want die moet je natuurlijk hier zien. J

We hebben nog friet en alienburgers, met een lekker blikje Cola erbij, gegeten. Het kost hier ook echt helemaal niks.  We hebben nog wat souveniertjes gekocht en zijn daarna teruggelopen naar onze cabin om alvast ons reisverslag uit te typen.  Wat hebben we vandaag toch veel gedaan en vele mijlen gereden. En wat is het gaaf om hier te zijn.  Zodra het donker wordt gaan we de sterrenhemel bekijken. Misschien zien we nog iets voorbij vliegen.  J

Vanavond zullen we vast vroeg als een blok in slaap vallen.

Klik hier voor de foto’s.